Historia tańców towarzyskich sięga początku XX wieku. Będąca niepowtarzalną formą rozrywki wywodzi się z połączenia tańców salonowych i zabaw ludowych. Teraz zabieramy Państwa w krainę tańca:
Tańce standardowe Tańce latynoamerykańskie Tańce popularne
Zaliczają się do nich: walc wiedeński, walc angielski, tango, quickstep i foxtrot. Charakterystyczny jest przepiękny ubiór pary tanecznej: mężczyzna występuje we fraku i lakierkach, a kobieta w długiej, zwiewnej sukni i pantoflach na obcasie.
Walc wiedeński
Chyba każdy widział charakterystyczne dla tego tańca szybkie wirowe obroty, bądź na weselu czy na różnego rodzaju balach. Po raz pierwszy walc wiedeński został wykonany w 1815 roku podczas kongresu wiedeńskiego. Kiedy w Wiedniu po raz pierwszy zatańczono walca w obecności dworu, reakcje były różne - damy ostentacyjnie opuściły salę balową uważając publiczne obejmowanie się w tańcu za niemoralne. Inni sugerowali, że ciągłe wirowanie w walcu może wywoływać różnego rodzaju choroby, a nawet prowadzić do śmierci. Pomimo tych zastrzeżeń, do połowy dziewiętnastego wieku walc wiedeński stał się nieodłączną częścią balów na dworach prawie całej Europy, z wyjątkiem Anglii oraz Szwajcarii, gdzie długo wzbraniano się przed nim. Szczególne zasługi dla rozwoju walca miała muzyka tworzona przez tak znamienitych kompozytorów jak choćby Johann Strauss (np. Nad Pięknym Modrym Dunajem). Na podstawie chociażby tego utworu układane są przepiękne choreografie do Pierwszego Tańca dla świeżo upieczonych małżonków. Taniec ten z pewnością można zaliczyć do najbardziej eleganckich.
Walc angielski
Walc angielski to klasyka tańców towarzyskich. Podobnie jak walc wiedeński cieszy się bardzo dużą popularnością, nie tylko na uroczystościach weselnych. Po raz pierwszy został wykonany w 1910 roku w Londynie. Jest tańcem swingowym i wirowym. Na początku pierwszego uderzenia tańczy się płasko, pod koniec zaczyna się akcja unoszenia. W drugim kroku kontynuuje się unoszenie, zaś pod koniec trzeciego opada. Jest to widok chwytający za serce.
Tango
O historii i bogactwie tanga można by było napisać niejedną książkę. Pragniemy zwrócić Państwa uwagę na to, iż taniec ten pochodzi z Buenos Aires (Argentyna) i Montevideo (Urugwaj). Obecnie istnieje wiele form tanga, zarówno muzycznych jak i tańca - tango argentyńskie (i jego odmiany tango vals, tango nuevo, milonga), tango amerykańskie, tango fińskie, tango międzynarodowe.
Tango jest bardzo efektowne przez ilość emocji, które towarzyszą partnerom. Uczcuia te potęgują tak znane utwory jak: La Cumparsita Gerardo Matosa Rodrígueza, Tango milonga czy Ta ostatnia niedziela Jerzego Petersburskiego.
Quickstep
Po raz pierwszy pojawił się w Anglii, w pierwszej połowie XX wieku, będąc szybką odmianę foxtrota. Charakterystyczną cechą quickstepa są podskoki sprawiające wrażenie jakby tańcząca para samoistnie wznosiła się w powietrze ponad powierzchnią parkietu oraz kicki (czyli wykopy nogami). Bardzo przyjemnie patrzy się na lekkość tańczącej pary.
Foxtrot
Dotarł do Europy pod koniec pierwszej wojny światowej. Słowo „foxtrot" oznacza krok lisa - pochodzi od nazwiska aktora Harry'ego Foksa, który wprowadził do tego tańca kroki kłusujące. Fokstrot uważany jest za „najtrudniejszy spacer świata". Na początku fokstrot był tańcem dowolnym, bez ściśle określonych reguł. Dawał tańczącym odprężenie. Jednakże w 1914 roku amerykański związek nauczycieli tańca ustalił pierwsze zasady tańczenia fokstrota, wprowadzono podział na kroki wolne i szybkie tańczone po linii prostej lub w obrotach w prawo. Taniec ten w dalszym ciągu był rozwijany przez angielskich nauczycieli tańca, którzy wzbogacili fokstrota o kroki boczne i określili rytm tych kroków: wolno, wolno, szybko, szybko.
do góry
Zaliczają się do nich: rumba, samba, cha-cha, paso doble, jive. Tańce latynoamerykańskie są najczęściej szybkie, dynamiczne, o wyrazistej muzyce. Ważne w nich są zwłaszcza zmysłowe ruchy bioder.
Jeśli chodzi o ubiór to jest on inny niż do tańców standardowych. Partner nie musi zakładać fraka, jednakże kolor jego stroju powinien współgrać z kolorem stroju partnerki. Tańce te rozwinęły się głównie w XX wieku lecz swoje początki mają w XIX wieku, gdy zaczęły się mieszać różne rytmy muzyki amerykańskiej, indiańskiej i hiszpańsko - portugalskiej.
Rumba
Nazywana tańcem miłości lub namiętności. Partnerka w rumbie kusi i wymyka się, partner zaś prezentuje swą wybrankę i pozornie podejmuje jej grę, ale tak naprawdę to on prowadzi. Istotne jest, że w tym tańcu nie decyduje jedynie technika, której można się nauczyć, ale zaangażowanie w taniec, zmysłowość ruchów. Dobrze zatańczona rumba to wręcz miniprzedstawienie teatralne.
Wraz ze zniesieniem niewolnictwa na Kubie w 1886 roku ciemnoskórzy niewolnicy, którzy z braku środków materialnych oraz ziemi pod uprawę, nie mogli pozostać na wsi, przenoszą się na peryferie miast i miasteczek, dając początek tzw. solares (małe społeczności, osiedla, zamieszkane przez wiele rodzin). Na początku, spowodowane skrajną biedą grup społecznych, które zamieszkiwały peryferie miast, instrumentami używanymi w rumbie były meble, artykuły gospodarstwa domowego i narzędzia pracy codziennej. W niedługim czasie zaczęto używać pudeł w których importowano dorsza, z powodu dobrej jakości drewna z jakiego były one wykonane. Muzyka z pudeł towarzyszyła osobie, która śpiewała i wybijała rytm na patyczkach. Później pudła zostały zamienione na trzy bębny a ta muzyka zachwyca po dzień dzisiejszy.
Samba
To taniec brazylijski. Prawdopodobnie wywodzi się od tańczenia „w kółko" afrykańskich murzynów ze szczepu Bantu. Samba ma charakter progresywny - tańcząca para szybko przemieszcza się po całym parkiecie. Jest w niej bardzo dużo ruchów wyrażających uczucia. W wielu figurach partnerzy kolejno obiegają się dookoła, jakby starając się przechytrzyć nawzajem i wyprzedzić w drodze do mety. Tańczenie samby może też przypominać bieganie po rozżarzonych węglach, na których trzeba jak najkrócej stawać, by się nie poparzyć.
Cha-cha
To najmłodszy bardzo efektowny kubański, latyno - amerykański taniec towarzyski wywodzący się z rumby i mambo. Po raz pierwszy zatańczono ten taniec w Niemczech w 1957, a Gerd Hadrich zademonstrował pierwsze kroki. W cha-chy także charakterystyczne są kokieteryjne ruchy, choć nie aż tak bardzo, jak w rumbie, bo ze względu na szybsze tempo jest na to mniej czasu. Dobrze zatańczona cha-cha z pewnością przyprawi o szybsze bicie serca.
Pasodoble
Paso doble z hiszpańskiego oznacza „podwójny krok”. Tematycznie taniec ten przypomina walki na arenie torreadorów z bykami, czyli tzw. corridę. Partner występuje w roli toreadora a partnerka odgrywa rolę byka. Sam taniec składa się z trzech części: wejście na arenę, walka z bykiem, parada po zakończeniu walki. Muzyka o charakterze marszowym wyzwala narastające napięcie, by przez poszczególne akcenty wzbudzić entuzjazm w ostatnim uderzeniu.
Jive
Powstał w Ameryce po 1910 roku. Do Europy dotarł z amerykańskimi żołnierzami, początkowo pod nazwą jitterbug (ang. jitter - mieć tremę, podskakiwać nerwowo; bug - owad, pluskwa). W 1940 roku jego odmianą stało się boogie - woogie. Jest bardzo podobny do rock’n’rolla. Jive jest tańcem bardzo szybkim i dynamicznym. Kroki wykonuje się dynamicznie wbijając ciężar ciała w parkiet, tak jakby chciało się szybko porozgniatać te uciekające pluskwy.
do góry
Zaliczają się do nich m. in.: rock’n’roll, salsa, mambo, merengue, bachata, blues, disco samba, discofox. Charakteryzują się różnorodnością dynamiczną, stanowiąc najpopularniejszą na świecie grupę tańców.
Rock’n’roll
Chyba nie ma imprezy podczas której nie byłoby choć jednego utworu z nurtu rock’n’rolla. Termin ten z angielskiego oznacza kołysać i kręcić się. Charakteryzuje się prostotą harmoniczną i rytmiczną oraz łagodnym brzmieniem. Powstał w USA w połowie lat pięćdziesiątych XX wieku, a jego prekursorami byli m. in. Chuck Berry, Elvis Presley, Little Richard.
We wczesnych latach sześćdziesiątych zaczął zdobywać popularność w Europie. N początku za sprawą odwiedzających ją muzyków amerykańskich, a następnie tworzony przez rodzimych muzyków, głównie brytyjskich. Brytyjska forma rock’n’rolla cechowała się bardziej wyrafinowaną formą. Do najwybitniejszych brytyjskich grup rockandrollowych należą: The Beatles, Queen, The Rolling Stones.
Salsa
Ten latyno - amerykański taniec o pochodzeniu karaibskim bije rekordy popularności na całym świecie. Salsa to słowo po hiszpańsku oznaczające sos lub smak sugerujący pikantne i aromatyczne doznania, co w przypadku tańca można potraktować nazwą stylu lub faktu, że salsa jest tańcem łączącym elementy różnych gatunków muzycznych i kroki wielu innych tańców.
Mambo
To fuzja swingu i muzyki kubańskiej. Szczyty popularności tego tańca to lata 40 oraz część lat 50. ubiegłego stulecia. Potem cha-cha wyparła ten taniec z salonów i stracił on popularność. Obecnie mambo znowu zyskuje sobie zwolenników dzięki takim filmom, jak Dirty Dancing czy Dirty Dancing 2 (Havana Nights). Aktualnie pod nazwą mambo rozumie się przede wszystkim salsę w stylu New York.
Merengue
Żywy, radosny taniec, który narodził się w Dominikanie. W dosłownym tłumaczeniu z języka hiszpańskiego merengue znaczy tyle co „ubite jajko". Nie jest do końca jasne, dlaczego właśnie tak zaczęto nazywać Dominikanę. Muzykę wykreował w latach 20 XX wieku Ñico Lora, a wypromował Rafael Trujillo, prezydent Dominikany w latach 30, kiedy to stała się narodową muzyką i narodowym tańcem.
Bachata
To rodzaj muzyki i tańca, który powstał i pierwotnie ewoluował w wiejskich i rolniczych terenach Dominikany. Tematyka piosenek jest przede wszystkim romantyczna i uczuciowa; najczęściej spotykane są utwory mówiące o smutku i złamanym sercu. Bachata została wymyślona przez służących, którzy po pracy śpiewali piosenki do tej muzyki zaś instrumentarium stanowiły wszelkie łatwo dostępne przedmioty. W niektórych częściach Dominikany słowa bachata używa się na określenie śmieci, ale jednak większość ludzi twierdzi, że oznacza przede wszystkim zabawę i to dobrą zabawę.
Źródło: pl.wikipedia.org
do góry
